Vandaag gaat het naar Clermont-Ferrand, de hoofdstad van het departement Puy-de-Dôme en van de regio Auvergne.

Maar eerst een kort bezoek aan Vassivière, een bedevaartsoord op de weg naar Clermont. We hadden het erover in ons verslag over Besse. Het Madonnabeeld komt pas op 2 juli toe maar toch zien we dat er al heel wat voorbereidingen bezig zijn en dat nu al aan de hongerige pelgrimsmagen wordt gedacht. Vassivière ligt relatief hoog en is enkel te bereiken via een smalle weg. Het bezoek loont echt de moeite want eenmaal boven is de bezoeker getuige van een prachtig panorama met zicht op de Puy de Sancy en op het mondaine skioord Super-Besse.

Clermont-Ferrant met zijn 140 000 inwoners is maar de 25ste grootste gemeente van Frankrijk. Het was er druk maar toch niet te vergelijken met bv. Lille of Lyon. Op de Place de Jaude in het centrum vonden we een ruime parking onder een winkelcentrum. De vele huizen en monumenten in zwarte lavasteen vielen dadelijk op. Zo de Kathedraal Notre-Dame die we bereikten via een relatief drukke maar gezellige winkelwandelstraat. Wat overal opviel in het straatbeeld was de aanwezigheid van de Puy-de-Dôme, de berg die waakt over de stad.

In Clermont beperkten we ons tot het bezoek van één belangrijk monument, nl. de Basiliek van Notre-Dame-du-Port uit de 12 de eeuw. Het aanzienlijk niveau verschil van de ingang met dat van de straat viel dadelijk op want nu moesten we de trappen afdalen om de basiliek binnen te gaan. De gelijkenis met de kerken van Orcival en Saint-Nectaire vallen dadelijk op: de vele gebeeldhouwde kapitelen, de zuilenrij in halve cirkel rond het hoofdaltaar en de crypte waar, zoals in Orcival, een hele reeks pilaren het bovenliggend koor ondersteunen. De basiliek is wel veel helderder dan die van Orcival. Ze staat midden in stad en is ingesloten door woningen. Vandaar dat het moeilijk is om er een overzicht van te hebben. De stad Clermont heeft gelukkig een point-de vue ingericht waar men vanop de dakverdieping een prachtig overzicht heeft op het hele bouwwerk. Echt de moeite!

We keren terug via het Château de Murol, een arendsnest, waarop we een prachtig zicht hebben van op de weg. Voor een bezoek is het spijtig genoeg te laat.

‘s Avonds staat een regionaal menu op het programma: de rest van de kazen aangevuld met ham en pâté uit de Auvergne, sla met walnoten en lekkere radijsjes. Smakelijk!

Vervolg

Orcival ligt aan de Noordwestkant van Auvergne en is een bedevaartsplaats naar een beeld van de H. Maagd. De verering gaat terug op een geneeskundige bron die hier in de middeleeuwen te vinden was. Op deze plaats werd in de 12de eeuw een basiliek gebouwd. De kleine vensteropeningen en de donkere steen maken er een halfduistere kerk van. Net zoals in Saint-Nectaire is het altaar hier omgeven door zuilen met gesculpteerde kapitelen. Onder de kerk bevindt zich een crypte voorzien van vele pilaren die het bovenliggend koor ondersteunen. De grootste kerkschat is een romaanse Vierge die zich achter het hoofdaltaar bevindt. Het is sedes sapientiae met een al ouder kind Jesus op de schoot.

Nadien gingen we richting Mont-Dore. Onder weg kwamen we de Roche Sanadoire en de Roche Tuillière tegen, twee oude vulkanen waarvan de kleverige lava zich heeft opgehoopt in plaats van weg te stromen. Langs de Lac de Servière bereikten we de oude thermale stad Mont-Dore.

Waarschijnlijk kwam het door het weer (deze morgen 9 graden en betrokken), maar Mont- Dore leek een verlaten stad. We kwamen zo goed als niemand tegen. Met moeite vonden we een Pizzeria die op maandag open was. Mont-Dore, al een mondain kuuroord in het begin van de 19de eeuw, is één van de thermale stadjes van Auvergne die zowat Vichy wilden nadoen maar die hun vergane glorie niet kunnen wegsteken.

Het kasteel van Val loonde de moeite. Ondertussen was het ook al wat warmer geworden. Het kasteel dateert uit het begin van de 15de eeuw en lag vroeger op een hoogte. In 1946 werd de eigenaar onteigend en was het voorzien dat het kasteel zou verdwijnen onder het water van het stuwmeer van Bort-les-Orgues. Zover kwam het echter niet, het kasteel steek nog altijd boven het water uit maar uiteraard is zijn oorspronkelijke beboste omgeving verdwenen. Tegenwoordig dient het stuwmeer voor waterrecreatie en men kan er ook met een toeristische boot een rondvaart doen. De eerste verdieping van het kasteel is opnieuw gemeubeld en perfect gerestaureerd. In de kapel kan men op foto’s de bouw van de stuwdam volgen en zien hoe de omgeving van het kasteel er vroeger uitzag.

Tijd om naar ons chalet terug te keren. Vanavond staat een schotel met lokale kazen op het menu.

Vervolg

We tanken even vol buiten Gien en nemen de richting Moulins, gelegen aan de rivier Allier en hoofdstad van het gelijknamig departement. Moulins was eertijds een belangrijke plaats op de Route nationale 7 naar het Zuiden. Door de aanleg van nieuwe snelwegen, is deze verbindingsweg nu minder belangrijk en minder druk.

De kunsthistorisch belangrijke kathedraal van Moulins laten we op zij liggen – we zullen straks in Auvergne voldoende kerken bekijken! – en genieten van de vele oude gevels die het straatbeeld van Moulins bepalen. We lopen tot aan de Place d’Allier waar we ons op een terras genieten van een frisse Perrier. Er naast bevindt zich het prachtig Grand Café, in het begin van de 20ste eeuw opgetrokken in art déco-stijl. Het woord “café” is hier niet op zijn plaats, “restaurant à la mode” dekt beter de inhoud want het is pas 11.30 uur en alle tafels zijn al gedekt voor de middagbediening. Voor een drankje moet je maar naar de buren gaan … Au revoir!

Moulins was ooit de bakermat van de hertogen van Bourbon. Van hun imposant kasteel is spijtig genoeg niet veel meer overgebleven.

Wat opvalt, zijn de straten genoemd naar de grote filosofen van de Verlichting : rue Voltaire en rue Diderot. Feit is dat hier in 1787 een Société philosophique werd opgericht en dat de stad ook bewogen jaren heeft gekend tijdens de Franse revolutie en vooral tijdens de periode van de “Terreur“, toen de guillotine haar werk deed op de Place Brutus, vandaag Place d’Allier.

Wat verder op stoppen we voor het middagmaal in Saint-Pourçain-sur-Sioule. Er is zopas markt geweest en de marktkramers zijn aan het opruimen. De laatste perziken en geroosterde kippen gaan het kraam uit. Twee lekker geroosterde hoevekippen verdwijnen in onze frigobox. Die zullen vanavond smaken. We mogen ook de traditionele baguette niet vergeten. Gelukkig dat het boulangerietje nog open is! De bestelwagen van een ongeduldige marktkramer baant zich een weg door het smalle straatje en raakt een achtergelaten stalletje. De eigenares komt in ijltempo aangelopen en kan in extremis nog haar bezit redden. De chauffeur geeft geen kik, een verontschuldiging kan er niet af. De dame had maar wat vroeger haar kraam moeten demonteren, zal hij wel gedacht hebben. Veel eetgelegenheden zijn er niet in Saint-Pourçain. In een brasserie staat een malse entrecote op de kaart. Heerlijk en ook de pichet rode wijn mag er zijn. We vragen aan de patron of er in de buurt een supermarkt is. In Saint-Pourçain blijkt er maar één te zijn maar het is wel een goede: de Colruyt! De Belgische keten heeft hier waarschijnlijk een gat in de markt ontdekt. We voelen ons nu helemaal thuis: veel Belgische producten, overal oranje en alle personeelsleden dragen de traditionele blauwe schort van de keten. Aan de kassa stellen we vast dat de lay-out van de rekening als twee druppels water gelijkt op haar Belgische evenknie.

In Gannat gaan we de snelweg op, richting Bordeaux. Na een kleine veertig kilometer nemen we de afrit, richting La Bourboule. Nu zijn we echt in het groene stuk van Auvergne, het hoogland rond de Puy de Sancy. Je kunt er niet naast kijken en waar je ook gaat, je bemerkt langs alle kanten deze oude vulkaan. Vanaf La Bourboule gaat het langs smalle en kronkelende routes départementales via La Tour d’Auvergne naar Picherande, waar we een chalet hebben gehuurd. Om vijf uur afspraak met de verantwoordelijke. In Picherande is het even zoeken want op de documenten van de Logis de France staat geen straat vermeld. Dan maar even vragen aan de lokale kruidenierster die vermoedt dat het gaat om een chalet in de verkaveling van Le Garet. En dat is ook zo. Nog even een telefoontje naar de verantwoordelijke en ja, waarlijk, een vriendelijk koppel staat ons op te wachten aan de voordeur. Een mooi gezellig chaletje met drie slaapkamers, twee badkamers en een ruime eetplaats met coin cuisine, elektrische verwarming die de volgende dagen goed van pas zal komen. We zitten immers op 1000 meter hoogte en ‘s morgens halen we amper 6 à 7 graden. De felle wind accentueert nog het kille klimaat.

Ook de volgende dagen zal blijken dat dit deel van de Auvergne bijzonder ruw en afgelegen is. Niet enkel het landschap maar ook het leefcomfort is hier rudimentair. Je moet er echt voor kiezen om permanent in zo’n geïsoleerde streek te komen wonen. Grote verbindingswegen zijn er helemaal niet en je moet eerst een 30-tal kilometers kronkelende routes departementales  trotseren vooraleer aan een belangrijke verkeersader te komen. Grote snelwegen komen hier niet voorbij, de belangrijke Zuid-Noord as passeert in de buurt van Clermont-Ferrand en de snelweg naar Bordeaux ten Noordwesten van La Bourboule.

Voor het betalen van de waarborg moeten we nog geld halen uit de bankautomaat. De dichtste bank bevindt zich in de buurgemeente Besse en meer bepaald in Super-Besse, het mondain skistation dat er ‘s zomers desolaat en slordig bij ligt, een echte spookstad die opnieuw tot leven zal komen tijdens het skiseizoen, tussen half december en half april. Dit artificieel skioord bestaat nog maar sedert 1961. De honderden parkeerplaatsen liggen er in de zomer verlaten bij. De verhuurders van ski’s hebben de luiken neergelaten en de deur gesloten, cafés en restaurants zijn dicht in afwachting van betere tijden. Eigenaardig voor wie van de Belgische kust komt: in Super-Besse zijn de zomermaanden laagseizoen en de wintermaanden hoogseizoen.

Vervolg

Zicht op Gien en op de Loire

Overtrokken weer, niet echt uitnodigend om op reis te vertrekken. Eerst nog een stukje Wallonië waar we in de buurt van Doornik de autosnelweg naar Parijs opgingen. Rond Rijsel was het zoals gewoonlijk erg druk en omwille van de veiligheid is de snelheid er beperkt tot 90 km per uur. Eenmaal uit de agglomeratie van Rijsel werd het plots veel rustiger. In vergelijking met de Belgische snelwegen, is het hier een plezier om te rijden: je kunt rustig slalommen en laveren tussen de vrachtwagens en de enkele caravans die al in juni in de richting van het Zuiden trekken. Frankrijk is in oppervlakte wel achttien maal groter dan België maar qua bevolking slechts zes keer. Dus, veel dunner bevolkt en dat merk je ook aan het verkeer op de snelwegen, zolang je natuurlijk grote centra als Parijs, Lyon, Marseille, enz. vermijdt. Parijs en zijn Boulevard périphérique wilden we in elk geval ontwijken en we verlieten daarom de snelweg ter hoogte van Senlis. Via de route nationale ging het naar Meaux, ten Oosten van de Franse hoofdstad. Hier even de innerlijke mens versterken.

Reisweg heenreis

Jean-François Copé is maire van Meaux. Wie gedurende het laatste jaar de Franse politiek wat heeft gevolgd, herinnert zich zeker het duel tussen Copé en François Fillon voor de leiding van de UMP, nadat Sarkozy in mei 2012 de presidentsverkiezing had verloren.

Vooraleer Meaux te verlaten, nog even binnenlopen in de kathedraal Saint-Etienne, een prachtig, rijzig Gotisch bouwwerk opgetrokken tussen de 12de en de 16de eeuw. De vensters laten veel licht binnen door het feit dat de zijbeuken maar half zo hoog zijn als de middenbeuk en voorzien van galerijen die hun licht afstaan aan de centrale beuk. Een aantal gebeeldhouwde figuren boven de verschillende ingangen werden “onthoofd” tijdens de Franse revolutie. De bekende Franse redenaar-predikant Bossuet was hier ooit bisschop.

Beaumont en Gâtinais is een rustig dorpje met een mooi kerkje, een overdekte markt zoals in het Zuiden en een omwalde herenboerderij waarin een gîte de France en de gemeentelijke bibliotheek zijn ondergebracht. Vandaag winderig, het dorpje is eerder verlaten, niet echt gezellig of toeristisch.

Nog 60 km naar Gien. Mooie en lange  brug over de brede en doorgaans rustige Loire, vandaag met normaal debiet. Dat deze stroom ook geweldig en bedreigend kan zijn voor de omwonenden, zien we aan de markeringen bij de brug. De Loire bereikte in 1846 een historisch peil: toen steeg het water tot 6,70 meter en trad de stroom buiten zijn oevers.

Gien heeft erg geleden tijdens de laatste oorlog. Zware gevechten voor het bezit van de brug die de Luftwaffe op 15 juni 1940 bombardeerde om zo het terugtrekken van het Franse leger over de Loire te verhinderen. Gien bleef als een ruïne achter en het centrum stond gedurende drie dagen en drie nachten in vuur en vlam. Dank zij een plots onweer, werd het kasteel gespaard. Na 1946 is de stad terug opgebouwd in zijn oorspronkelijke stijl. Dit verklaart waarom authentieke gebouwen of woningen vandaag eerder de uitzondering zijn.

21 Juni, de eerste dag van de zomer, is ook het feest van de muziek in Frankrijk. Volgens de hotellierster was het Jack Lang, de vroegere minister van cultuur van François Mitterrand, die dit initiatief lanceerde. Overal speelden orkestjes en traden gelegenheidskoren op, zo een koor samengesteld uit Nederlandse toeristen die kampeerden in de streek. Veel volk, leuke atmosfeer. Overal smulden en dronken mensen, BBQ op straat, animatie in de verkeersvrij gemaakte straten. Atmosfeer van de Quatorze juillet!

Restaurant La Loire aan de oever van de stroom is zeker een aanrader.

Vervolg – 2de dag